Coachen is nu wat vroeger pottenbakken was, of macrameeën. Iets wat je met een beetje oefening al gauw kon in je eigen garage. Hetzelfde geldt overigens voor andere modecarrières zoals mediation en loopbaanbegeleiding.

De manier waarop je aan je nieuwe carrière begint is eenvoudig: je ondergaat het eerst (coaching, mediation, loopbaanbegeleiding) en wordt het daarna zelf. Cursus doen, bordje bij de deur, klaar. Het beroep is niet beschermd, iedereen die een beetje kan samenvatten en doorvragen, hoort ineens bij het ‘reddertjes’-legioen à raison van 200 euro per sessie. Aandacht kost wat, zullen we maar zeggen.

In het Gooi, waar ik me als Groningse toch al weer zo’n 12 jaar manmoedig handhaaf, is het de nieuwste hobby van vooral vrouwen rond de veertig. En ik zie het zo langzamerhand steeds meer voor me hoe dit eindigt: de ene helft van Nederland coacht de andere helft van Nederland. De vraag die zich dan ook aan ons opdringt is: wat moeten wij met zo’n overkill aan begripvolle coaches en hoe zinvol is deze ontwikkeling überhaupt voor de bv Nederland?

Mijn stelling? Dit moeten we niet willen! In plaats van elkaar duur te gaan zitten coachen, kunnen we beter beginnen om, bijvoorbeeld in teams of juist buiten je eigen team, elkaar vaker en vooral met meer aandacht te spreken. En dat noemen we dan, omdat we daarmee handig aansluiten bij de heersende trend, collegiale coaching.

Het probleem dat onder deze carrièrewisselingen schuilt, is namelijk dat steeds meer vrouwen, en ook mannen hoor, stuklopen op hun professionele loopbaan (ja, dat zei mijn begeleider ook!) en geen uitweg zien (kijk, wat jij doet, dat is pas leuk!). De combinatie kinderen, carrière, en ouderwordende ouders is ook gewoon loodzwaar, maar fnuikender is het grote gebrek aan wezenlijke aandacht en zorg voor elkaar als collega’s.

Volgens mij is dit probleem vrij simpel op te attaqueren: we gaan allemaal elkaar ‘coachen’ (lees: echte aandacht geven). En omdat we elkaar allemaal coachen, kost het niets. We strepen de rekeningen tegen elkaar weg! Paar avonden in de kroeg, of bij een kopje kruidenthee, het kan allemaal. Vrijwel gratis! Moet je kijken wat we besparen met elkaar: bakken met tijd en geld. Niet langer coachingssessies die uitlopen, werktijd die verloren gaat (want oh, wat ben je moe na een professionele coaching) of uren reistijd naar de landelijk gelegen garage van de coach.

Iedereen coach van iedereen. Dat lijkt me mooi. Collegiale coaching als trend: omdat je van je collega’s echte steun en bruikbare input krijgt, gratis! En op de langere termijn: stevige relaties tussen collega’s, gezondere teams en een betere werksfeer.